راستش امروز از اون روزایی بود که یه هو دیوونه شدمو رفتم سراغ یاداشت هایی که گه گاه می نویسم نمی دونم واسه کی  شاید خودم...(اصلا چه اهمیتی داره)

می دونی یاد دردایی افتادم  که نباید رهاشون کنم یاد اون روزی افتادم  که چقدر گریه کردم واسه اینکه فکر کردم به خاطر جنسیتم به نصف آرزوهام نمی تونم برسم اما راستش چند ساعت بعدش به خودم کلی خندیدم و اتفاقا تصمیم گرفتم پیامبر زندگی خودم و خیلی های دیگه باشم

یاد اون روزی افتادم که مجبور کردم خودمو به کاری که دوست نداشتم و بعدش چقدر بد و بیراه گفتم به خودم (ولی به دل نگیرید بعدش خودمو بخشیدم)

یا بعضی وقتایی که چقدر فکر می کنی تو یه جمع هایی غریبه ای !چقدر با یه آدمایی فرق داری!چقدر دوری از دنیاشون !اما مثل همیشه به خاطر اینکه دوستشون داری  به زور لبخند می زنیو...

یادش بخیر چقدر گاهی اوقات افسرده می شدم ولی گاهی هم وسط اون دل گرفتنا راستشو به خودم می گفتم

مثل اون موقع  هایی که فکر می کردم پشت خنده های زورکی ام گم شدم  و بدم میومد از دروغی که هر روز صداش می کردم من یا جبری که دیگران رو هر روز مجبور می کرد صدام کنن تو...

اما الان یه جورایی ام دلم سکوت می خواد! فکر می خواد! شایدم شعر! می دونی گاهی از همه چیز بدم میاد اصلا یه طوریم می شه !اصلا... ولش کن...(گفتم که یه طوریم میشه!)

اینم برای خالی نبودن عریضه

*

تا سانسور های تو

               وصله می شوم

با پوشه ای که لوله شد

                           :

                          همگی دست ها بالا!!!!!!!!!!!!

حالا سیاه و زرد و کبودم از خودم

از دست هایی که بالا نمی رود

از تفنگ هایی که

لوله هایشان

بالای دست هایت منگنه ... ها

                              خجالت می کشند

□□□

حالا فقط مانده

مرا از این دنیا پانچ کنی

           از این به بعد

                   همه جا را سکوت می کنم